Jednym z klasycznych języków fleksyjnych jest język niemiecki. Cechą charakterystyczną tej grupy jest to, że odmiana rzeczowników prezentuje się dość skromnie, natomiast do oznaczenia liczb i przypadków wykorzystuje się rodzajniki. Jeśli chodzi o podział na rodzaje w jakie wyposażono język niemiecki to zasady te nie odbiegają znacząco od najpopularniejszych schematów spotykanych we współczesnych językach. Mowa tu o klasycznym podziale liczby pojedynczej na 3 rodzaje: męski, żeński, nijaki oraz w liczbie mnogiej, tutaj wyjątkowo bez podziału na rodzaje. Język niemiecki wyróżnia 4 główne przypadki: mianownik, dopełniacz, celownik i biernik, co jest dość powszechne wśród języków świata. Warto podkreślić, że w języku niemieckim znacznie więcej rodzajów czasowników należy doszukiwać się w odmianach przez osoby, liczby, czasy i strony, chociaż nie rozróżnia się w nim rodzaju gramatycznego czasowników. W języku niemieckim nietrudno znaleźć wiele analogii do języka angielskiego oraz kilku innych, być może dlatego mówi się o nim jako o jednym z prostszych języków do nauczenia. |
|
