Wszelkie kwestie semantyczne związane z automatycznym tłumaczeniem to dość delikatna kwestia, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że języki niejednokrotnie różnią się od siebie diametralnie. Wyróżniamy trzy główne sensowności związane z automatycznym tłumaczeniem: lokucyjną, logiczną oraz wolicjonalno-emotywną. Sensowność lokucyjna polega na relacji między językiem naturalnym i encyklopedycznym znaczeniem poszczególnych znaków. Kontekst opisywanej sytuacji nie gra w tym przypadku roli. Kolejna jest sensowność logiczna, która nie ujawnia się empirycznie. W dużym stopniu bazuje ona na logice, mimo tego że język logiki jest komunikowalny tylko poprzez język naturalny, w wyniku czego powstaje kłopot z przekładem treści. Owy przetłumaczony tekst ma sens, jeśli jest skorelowany ze zdaniem logicznym. Sensowność wolicjonalno-emotywna również nie rozstrzyga jasno kwestie semantyczne związane z automatycznym tłumaczeniem. Wiele zależy tu od kontekstów sytuacyjnych. Sens takiego tłumaczenia polega na zaadaptowaniu znaczenia wyrazów do konkretnej sytuacji, dlatego kluczem do uzyskania oczekiwanego efektu jest wzięcie pod uwagę kodu kulturowego, nie tylko materialnego. Brzmi to niezbyt jasno, wręcz jest nieprzystępne, lecz programiści pracujący nad przekładem automatycznym muszą liczyć się z każdym z tych elementów. Ogromne wyzwanie dla osób pracujących nad tłumaczeniami automatycznymi stanowią metafory. Niedosłownie odbierane zwroty są szalenie trudne do ujęcia w ramy kodu programistycznego, ciężko wprowadzić jakiś schemat, który mógłby je umiejętnie przetwarzać nie burząc sensu całej wypowiedzi. Kwestie semantyczne związane z automatycznym tłumaczeniem nie rozwiewają tych wątpliwości, a wręcz przeciwnie, pogłębiają je, bo na przykład na próżno szukać w sensowności logicznej odniesienia do zwrotów metaforycznych. Ponadto, język jest tworem żywym, to znaczy, że szybko się zmienia, dlatego nie sposób stworzyć system, który pozwoli na sprawne i wierne tłumaczenia za pomocą maszyny. |
|
